عصر عاشورا

عصر عاشوراست یا رب یا که عصر محشر است

                                 که این چنین افسرده گلزار است وگلها پرپر اسـت

غـنـچــه هـا پـژمـرده و گـلـبــرگـهـایــش بـی رمـق

                                 لاله هـا زرد اند آخـر لالـه سـرخ و احـمـر اســـت

از حــرارت آتـشـــی افـتـــاده در گـلــزار عـشــــق

                                 مـرغـهــای عشـق در آن مانـده بی بال وپـر اســت

خـشــکـی لـبـهـــا مـهــار و آتــش دلـهـــا خـمـــوش

                                 می شــود بـا آب اما قـیـمـتـش جـان و ســر اســـت

نـی غـلـط گـفـتـم که آبـی نـیـســـت بـا هـر قیـمـتـی 

                                 گـر چه عطشـان غنچه سـاقی حوض کوثـر اســت

اصــغــرش را روی دســــــت آورد در آوردگـــــاه

                                 گـفـت این شـشـماهـه از ذریـه ی پـیـغـمـبـر اســت

شـیـر خوار وبی گناه  ســت این یکی رحمش کنیـد

                                 از عـطـش چون مرغ بسـمل در میان اخگر اســت

در جـوابــش حـرمـلــه تـیـری ســـوار چـلــه کــرد

                                 کـی تـوان تیـر در آن حلـق و نـازک حنجـر اســت

تـا کــه نـاوُکْ بـر گـلــوی نـازک اصـغـــر خـزیــد

                                 آن گـلـو را زیـن طرف تـا آن طـرف یکســر بریـد

خـون اصغـر را حســیـن بر آســمان پاشــید و گفت

                                 سـهل باشـد هر مصیبت چون خـدا را منظر اســت

زیـنـت بـزم شــهـیـدان گـشــت جـســـم کـوچـکـــش

                                 در حـقـیـقــت نـزد داور ایـن شــهـیـد اکـبــر اســت

شــب بـه تـنـهـائـی مـیـان کـشـــتـه هــا آمــد ربـاب

                                 چـونکـه وقـت شـیر و لالائـی خواب اصغر اســت

گـشـــت تـا قـنــداقـــه ی خـونـیــن را پـیــدا نـمــود

                                 چـون مـیـان کـشــته هـا او از همه کوچکتر اســت

یـک نـگــاهـی بـر گـلــوی پـاره اش انـداخـت دیــد

                                 پاره و پـاشــیـده از هـم حنجرش سـر تا سـر اسـت

گـریه کـرد آهـسـته و خـم شــد در آغوشـش فـشـرد

                                 زیـر پســتـانـش گـرفـت این عادت هر مادر اســت

بـوسـه ای زد بـر گـلـوی پـاره و لـبـهـای خـشـــک

                                 گـفـت بـی رویـت عـلی جان دامنم بی زیور اســت

ای انـیــس خـلــــوت شــــبـهـــای تـارم نــو گـلــــم

                                اصـغـرم نـاراحـتــی قـنـداقـه ات از خون تر اســت

نـیـســت آبـی تـا بـشـــویم یـا تـرو خـشــکـت کـنــم

                                 جـامـه ی خـشـکـت به دست دشمن غارتگر اســت

گـرچــه مــادر از بـرت فــردا اســــیـری مـی رود

                                 بـا تــو بـابـا و عـمــو و هـم بــرادر اکـبــر اســـت

پس خـدا حـافـظ عـزیـزم غـصــه ی مــادر مـخــور

                                 هم رهـش در این اسـارت سـر بریده همسـر اسـت

روز مـحـشــر هـم شــفـاعـت کن ســلیمی را کـه او

                                 از جـوانـــی نـوکـــر مــا و گــدای ایـن در اســـت  

 

آیت الله حاج شیخ لطف الله سلیمی

 

نگارش در تاريخ دوشنبه ٧ دی ۱۳۸۸ توسط پیـوند آل محمد (ص) | نظرات()