سالار شهیدان در یک نگاه

امام ابوعبدالله حسین بن على بن ابى طالب(علیهما السلام( سالار شهداى کربلا، به اتفاق ناقلان حدیث، سوّمین پیشواى اهل بیت عصمت و طهارت پس از رسول اآرم ( صلى الله علیه وآله ( و سرور جوانان اهل بهشت و یکى از دو اختر تابناک سپهر امامت است که دودمان نبىّ اآرم (صلى الله علیه وآله( از آن ها پدید آمد. این امام والاتبار زمره چهار نور مقدّسى است که رسول خدا(صلى الله علیه وآله) به اتّفاق آنان با مسیحیان نجران مباهله انجام داد و در زمره اصحاب کساء است که خداوند، پلیدى را از آنان دور و آن ها را پیراسته ساخته است.  وى از جمله نزدیکان نبىّ اکرم  (صلى الله علیه وآله ) به شمار مى آید که خداوند، مردم را به دوستى و محبّت آنان فرمان داده و یکى از دو امانت گرانسنگى است که هرکس به آنان تمسّک جوید، اهل نجات و رهایى و آن که از فرمان آن ها سرپیچى کند، به گمراهى و انحراف کشیده خواهد شد.

امام حسین (علیه السلام) همراه با برادر ارجمندش امام مجتبى (علیه السلام(  در دامان پاک و مطهّر و مبارک پدر و مادر و جدّ بزرگوارش نشو و نما کرد و از سرچشمه زلال مکتب نبى اکرم (صلى الله علیه وآله) و فضایل بلند اخلاقى و باران مهر و محبّتش تغذیه و از عشق و علاقه و توجه فراوانش بهره مند گردیده به گونه اى که ادب و هدایت و شکوه وجلال و شجاعتش را برایش به میراث نهاد. این ویژگى ها به وى شایستگى چنان رهبرى با عظمتى بخشید که پس از پدرش امیرمؤمنان و برادرش امام مجتب ( علیه السلام ( انتظار آن مى رفت و جد بزرگوارش بارها از این موضوع به صراحت سخن گفته بود. آن جا که فرمود:

« الحسن و الحسین امامان قاما او قعدا، اللّهمّ انّی اُحبّهما فأحبّ مَن یحبّهما»

حسن و حسین دست به قیام بزنند یا نزنند، امام و پیشوا هستند. خدایا! من آن دو را دوست دارم و تو نیز دوستدارشان را دوست بدار.

در وجود مبارک این امام والاتبار دو نهر فضیلتِ نبوّت و امامت به یکدیگر پیوسته و مجد و عظمت و بزرگوارى در او گرد آمده بود. مسلمانان، پاکى، صفا و صمیمیّت، وارستگى، کرم و بخششى را که در پدر و مادر و جدّ بزرگوارش سراغ داشتند، در او یافتند. شخصیت امام حسین (علیه السلام(  یادآور همه آن بزرگواران بود ; به همین دلیل به او عشق و محبّت ورزیده و ارج مى نهادند، آن بزرگوار در کنار امور یاد شده در مشکلات زندگى و امور دینى مردم پس از پدر و برادر ارجمندش تنها مرجع حلّ مشکلات آنان به شمار مى آمد به ویژه پس از آن که مسلمانان در نتیجه تسلّط حکومت جاهل امویان به زندگى مشقّت بارى دچار گردیدند. این وضعیّت آنان را در چنان بن بست جدیدى قرارداد که پیش از آن نظیرش را ندیده بودند و امام حسین(علیه السلام(  تنها شخصیت اسلامى الهى بود که توانست امّت رسول اکرم((صلى الله علیه وآله (را به خصوص و بشر را عموماً از چنگال پلید این جاهلیت جدید برهاند.

حسین بن على (علیه السلام) نیز مانند پدر بزرگوار و برادر ارجمندش امام مجتب (علیه السلام ) در تمام مراحل زندگى و سیره عملى خود نمونه کامل انسان الهى و در صبر و بردبارى بر آزار و اذیّت در راه خدا و گذشت و کرم و بخشش و مهربانى و شجاعت و ذلّت ناپذیرى و عرفان و عبادت و بندگى و بیم از خدا و فروتنى در برابر حق و خروشیدن بر باطل، نمونه زنده اخلاق والاى نَبَوى و سَمبُل برجسته دلاورى و جهاد در راه خدا و امر به معروف و نهى از منکر و بارزترین الگوى ایثار و از خودگذشتگى در جهت زنده کردن ارزش هاى پر ارج آیین مقدس جدش سرور پیامبران به شمار مى آید، تا آنجا که جدّ بزرگوارش درباره او فرمود :

»  حسین منّی و أنا من حسین «  حسین از من است و من از حسین.

رسول خدا( صلى الله علیه وآله)  با این سخن از رتبه و جایگاه این شخصیت بزرگ، با رساترین تعبیر یاد کرد.

حسین بن على ( علیه السلام) پس از جدّ بزرگوارش رسول خدا(صلى الله علیه وآله) تحت مراقبت مادر گرانقدرش، صدیقه طاهره فاطمه زهرا(علیها السلام)، بانوى بانوان جهان وحمایت پدر بزرگوارش، على مرتضى سلام الله علیه سرور اوصیاء و پیشواى مسلمانان، قرار گرفت;  پیشوایى که پس از رسول اکرم (صلى الله علیه وآله) شاهد رنج واندوه  انحراف رهبرى مسلمانان بود و پیامدهاى ناگوار رنج و مصیبت و کشاکش وستیز با عناصرى که این پیشوایى بزرگ را در کمال خودستایى و بى دلیل و برهان به یغما بردند، پدر و مادر بزرگوارش را احاطه کرده بود و... امام حسین ) علیه السلام) در آنار برادرش حسن و پدر ارجمندش امیرمؤمنان(علیهما السلام) و مادر گرامى اش فاطمه، شاهد این رنج و اندوه بوده و تلخى و مرارت هاى آن را فرو خورد. هرچند دوران کودکى اش را سپرى مى کرد ولى به خوبى از عمق ماجراهاى دردناک و شدّت مصیبت آگاه بود.

منبع:     پیشوایان هدایت 5 

نگارش در تاريخ پنجشنبه ٢٤ تیر ۱۳۸٩ توسط پیـوند آل محمد (ص) | نظرات()