ولادت با سعادت

حضرت امام علی النقی الهادی علیه السلام

 را به ساحت مقددس

 امام زمان الحجت بن الحسن عجل الله فرجه الشریف

 وهمه شیفتگان ومحبین اهل بیت نبوت به ویژه همشهریان این امام همام تبریک وتهنیت می گوییم

  معرفی حوزه علمیه سامراء

مقـدمـه

تصویر و تفسیر زندگی ستارگان درخشان بشریت ائمه اطهار (ع) آنانی که هستی خود را در راه اعتلای حق وکلمه توحید وبر افراشتن پرچم اسلام فداکرده اند کاری است بس بزرگ و خطیر که در چهار چوپ اندیشه وفکر تنگ و آگاهی کمی انسان نمی گنجند ، امامانی که در زندگی سراسر ایثار و فداکاری اخلاص وعبادت وبندگی ، حماسه وجهاد خود ، دچار کمترین گرایشهای مادی وزود گذر دنیوی نگردیدند ، وهمیشه افق نگاهشان به فراسوی دنیا بوده است ، روزها را در میدان نبرد وشبها را با راز ونیاز ، اشک وآه ، عشق ودعا سپری می کردند . گاهی مصدر ظاهری حکومت بودند وزمانی دربند زندانهای خلافت ، گاهی به ظاهر آزاد بودند وزمانی نیز تحت مراقبتهای شدید حاکمیت ( امویان یا عباسیان ) ، لیکن آنان  در هیچ شرایطی از انجام رسالت وابلاغ پیام الهی باز نماندند . حیات آنان یکسره وقف خدا بود دلهاشان مالا مال از ایمان به حق ، از مراحل علم الیقین وعین الیقین گذشته ودر اوج حق الیفین سیر می کردند و دیگر خودی نمی دیدند بلکه همه حق بودند و حقیقت . قلب واندیشه انان سر چشمه معارف الهی وعلم لدنی وسیره شان دعا ونیایش بود ، آری اینان پیشاهنگان توحید وعدالت بر پهنه گیتی است که بشریت همیشه از ابشخور اندیشه شان بهره مند بوده است.

امام هادی (ع) همانند اجداد وپدر بزرگوارش از دریای بیکران دانش الهی بهره داشت ومعاصران خود را از وسعت علمی خویش متحیر می ساخت .

ایشان در سنین کم با فاجعه شهادت پدر مواجه شدند وفقها وعلمای شیعه که


امر امامت را از اصول دین می دانستند ودر این کار نهایت دقت وکنکاش را لازم می دیدند وتنها با اتکا به دلایل وبراهین قطعی ، امامت شخصی را پذیرا می شدند وبرای احساسات وعواطف در این مجال نقشی قائل نبودند وخود را در پیشگاه خداوند متعال مسؤول می شناختند ، به امام هادی (ع) به عنوان دهمین پیشوا امام رجوع کردند.

علمای امامیه از حضرت که سن کمی داشت سؤالات متعددی در زمینه های گوناگون پرسیدند وایشان کارشناسانه تمامی آنها را پاسخ گفت وآنان به امامت حضرت اعتراف نمودند واعتقاد قلبی شان استوارتر شد که امام ثاید از همه معاصران خود دانا تر باشد ودر این مورد فرقی میان کوچک وبزرگ نیست بلکه منصب امامت چنین شأن وموقعیتی دارد. فضل ودانش حضرت وتبحر ایشان در علوم قرآنی وسنّت ، اندیشه ها را سر گشته کرد وتوان علمی امام هادی (ع) زبانزد محافل علمی در اقصی نقاط جهان اسلام گشت وهمه جا گفتگو از فضایل امام بود.

جمعی کثیری از مسلمانان امامت حضرت را بجان ودل پذیرا شدند ورشته دوستی ومحبت وعشق او را محور حرکت وعزم وتصمیم خود ساختند خبر چینان ومنافقان وگزارش گران حکومت ونیروهای امنیتی ، اخبار ارادت وعلاقمندی ودلدادگی مردم به حضرت را برای متوکل عباسی که از سر سخت ترین دشمنان اهل بیت وشیعیان حضرت بود ارسال نمودند واو را سخت خشمگین  ساختند لذا دستور داد امام را از مدینه به سامرا , پایتخت حکومتش منتقل کنند و حضرت را به اقامت در آن شهر مجبور ساخته ، فعالیتها و رفت آمدهایش را تحت نظربگیرند و یا رانش را شناسائی نمایند ومانع رسیدن اموال وحقوق شرعیه به حضرت گردند ، واز بهره مندی دانش پژوهان و حکیمان وعالمان از آقیانوس معارف وعلوم ایشان جلو گیری کنند.

امام در ان شهر دوران سختی را پشت سر گذاشت وانواع مصائب و رنجها را متحمل گشت.هر چند وقت یکبار متوکل به نیروهای امنیتی فرمان می داد که به خانه حضرت ورود شده آنجا را بازرسی کنند وحضرت را به کاخ بیاورنده یکبار که حضرت را شبانه وبی خبر به نزد متوکل آوردند ، جامهای شراب ، آلات خنیا گری ، ابزار موسیقی ، گروههای خوانندگان وعیاشان ، خلیفه عباسی را احاطه کرده بودند واو لبریز از باده ومستی وبی خبر از ملک وهستی به لهو ولعب مشغول بود ، امام از قدرت وسنگدلی او هراس بخود راه ندارد بلکه به نصیحت وپند گویی پرداخت وقیامت را به او یک آورشد و شهوترانی وهوا پرستی او را محکوم ساخت.

 

امام هادی (ع) تنها رهبر پیشقدم وصدای رسای عدالت خواهی جبهه مخالف حکومت عباسی بود که موضعی مخالف ، وانعطاف ناپذیری در برابر دستگاه طغیانگر وستم پیشه وحکام عصرش داشت وبا هیچ یک از انان از در دوستی وارد نشد بلکه دور بودن واجتناب ازآنان را سر لوحه فعالیتهای خود قرار داده وهمین مساله آنان را به کینه توزی ودشمنی با امام وایجاد هر نوع سخت گیری وفشار علیه امام وادار می کرد .اگر امام کوچکترین انعطاف وسازش وهمراهی از خود با آنان را نشان می داد وهمگامی می کرد هرگز مجبور به اقامت در سامرا نمی گردید واو را در چمبره وحصار اقتصادی معیشتی وارتباطات مردمی وتنگنا ی سخت این چنینی قرار نمی دادند امام هادی (ع) جهت حفظ اسلام وادای تکلیف وهدایت جامعه انسانی بسوی سعادت وکمال حقیقی ورضایت وخشنودی خداوند ، همه خطرات را به جان خرید واز پادشاهانی که سلطنت وقدرتشان بر پایه زر وزور وتزویر وسلاح بود نهراسید واز آنان برائت ، ودوری جست در این مجموعه اینترنتی با تمسک به منابع موثق تاریخی تصویری از سیاست وروش حکام عصر امام هادی (ع) نسبت به امام ومسلمانان آن دوران که در معرض آسیب وتجاوز بنی عباس قرار داشتند ارائه خواهد شد وبه تحلیل ایامی خواهیم پرداخت که اثری از اسلام واقعی نماند واموال مردم توسط حاکمان ورقت راه ارضای شهوات خودکامکان به کارگر فته وسخاوتمندانه خرج عیاش ها وخوشگذرانی ها می گردید واقتصاد منابع ودارایی های مسلمانان در مسیر انحراف از اصول وموازین اسلامی خرج می گشت و اسلامی که همه اصول وآرمان خود را بر نجات انسان از پلیدی وهدایت بسوی سعادت وکمال حقیقی بنا نهاده بود در حاشیه قرار گرفته بود.

 

تولد هادی امت

در حرکت نه چندان آرام زمان به گفتة اکثر مورخان ، چشم گیتی در سال 212 هجری قمری به جمال خورشیدی روشن می شود که چکیده فضیلت ، جوهره وجود وفیض مطلق است . مولودی که یادش آرام بخش دلها وپیامش آخرین امید ونهایت آرزوی دلدادگان به خدا میگردد.

آن مولود کسی جز علی النقی امام هادی (ع) نبود آمد امام هدایتی که  روشنی بخش محفل بشری گردید وتشنگان حقیقت را از زلال هدایت که ریشه در وحی دارد  سیراب کرد .

امام هادی (ع) در بصریا ( روستایی در سه میلی مدینه ) از توابع مدینه به دنیا آمد ومکارم اخلاق ، شرافت ونجابت را چون دیگر ستارگان هدایت از خاندان نبوّت در خود جمع داشت.

پس از تولد امام هادی (ع) پدر بزرگوارش امام جواد (ع) همچون ائمه دیگر (ع) سنت شرعی مراسم  تولد از اذان در گوش راست واقامه در گوش چپ وصدقه وعقیقه را بطور کامل اجرا نمود.

 

سال تولدسال تولد امام هادی (ع)

در باره سال وماه وروز تولد حضرت ، راویان وتاریخ نگاران اقوال مختلفی ذکر کرده اند که به برخی اشاره می گردد

1- اکثر مورخان ولادت حضرت را  در سال 212 هجری می دانند . اصول کافی ج1ص497،الارشاد ج2 ص297، اعیان الشیعة ج 4 ص 252 .

2- بنا بر اقوال ضعیفی ولادت آن حضرت در سال 214 بوده است.

الاتحاف بحب الاشراف ص67، جوهرة الکلام ص151، مرآة الجنان ج2ص 159 .

3- مؤ لف تاریخ  الخمیس درجلد 2 صفحه 321 وصاحب مرآة الجنان در جلد2صفحه 159 تولد امام هادی(ع) را در روز سیزدهم رجب ذکر کرداند.

4- برخی نیز تولد امام علی النقی (ع) را در روز دو شنبه سوّم رجب ذکر کرده اند.

5- برخی منابع ، تصریح می کنند که تولد امام در ماه رجب بوده است ولی روز تولد را معین نکرده اند از جمله در بعضی از دعاها به این مطلب تصریح شده است.

بارالها ! از تو می خواهم ودرخواست دارم به حق دو مولود در ماه رجب  محمد بن علی الثانی وعلی بن محمد منتجب (امام هادی ) .

بعضی از منابع تاریخی هم از ذکر روز وماه تولد حضرت خود داری کرده وتنها به ذکر محل تولد یعنی (مدینه ) اکتفا کرده اند . الاتحاف بحب الاشراف ص67

 

 

نام نام مبارک

امام جواد (ع) پدر بزرگوار حضرت هادی (ع) نام جد بزرگوارش را (علی) که نام امیر المؤمنین وزین العابدین وسید الساجدین علی بن الحسین بود بر فرزند خود نهاد وامام هادی (ع) به حکم وراثت ، خصوصیات این دو بزرگوار را در خود داشت . او بلاغت وسخنوری را از امیر بیان منشأ بلاغت وخواستگاه فصاحت  به ارث برده بود وتقوا عبادت را از سید الساجدین.

 

 

کنیه

کنیه گذاری بر افراد از جمله رسمهای عرب بوده ونوعی احترام بشمار می رفته است تا جایی  که مردمان آنروز با کنیه به تفاخر می پرداختند .

      اُکَنّیهُ حینَ انادیهِ لِاُکرمه               ولا اُلَقِبهُ والسوأة اللقب

هنگامی که او را می خوانم با کنیه او را صدا می زنم وبه اولفب نمی دهم زیرا لقب دادن  ، سبک شمردن است .

ائمه (علیهم السلام) این نکته را بخوبی رعایت می کردند وحتی به اطفال خود کنیه گذاشتنه وآنان را با کنیه صدا می زدند زیرا احترام نهادن در رشد روانی وبلوغ اجتماعی فرزند اثری مهم  وژرف دارد  که امیر مؤ منان در شعر ی که به این مضمون روایت شده می فرماید

    نحنُ الکرمُ وطِفْلُنا المهدُ یکنی       إنّا إذا قعدَ اللّئامُ علیٰ بساطِ العزِّ قمنا

ما بزرگمنش هستیم وبه فرزندانمان از زمانی که در گهواره هستند کنیه می دهیم

راه ما از راه افراد پست وبی  ریشه جداست واگر آنان از راهی بروند ما از آن رو برمی گردانیم وبر یک سفره نمی نشینیم.

امام جواد (ع) به  تاسی  از امامان سلف فرزند خود را ابو الحسن خواند ودر این کنیه او را به امام موسی بن جعفر وامام رضا (ع) همانند ساخت.

محدثین وروات جهت تشخیص وتفکیک ، صفتی به ابو الحسن افزوده امام موسی بن جعفر (ع) را ابو الحسن الاول ، امام رضا (ع) را ابو الحسن الثانی وامام هادی (ع) را ابو الحسن الثالث می خوانند .

 

القاب  

القاب امام گوشه هایی از فضائل ، مناقب وصفات والای ایشان را به خوبی تصویر می کنند : الامین، التقی، الناصح، المتوکل، المرتضی، الفقیه، الطیب،العسکری،الوضح،الرشید،الشهید،الوفی،الخالص،العالم،نقی،فتاح،هادی، نجیب، مؤتمن  

 

 پدر امام هادی (علیهما السلام )

پدر امام هادی (ع) محمد جواد فرزند علی بن موسی الرضا (ع)و وارث امامت ، اصیل ترین وریشه دار ترین خاندان در اسلام که بشریت هرگز چهره هائی بدین عظمت وشکوه را به خود ندیده است ومعلم انسانیت در پیمودن مسیر کمال از خود گذشتگی ، صلابت وپایداری وصداقت ودرستی می باشند .

امام جواد (ع) از نوابغ واعجوبه های روز گار بود که در سن هشت سالگی به امامت رسید که ریاست پیشوائی ومرجعیت دینی عامه مسلمین بلکه بشریت وجویندگان طریق حقیقت را  عهده دارشد.

حکومت بنی عباس که فرصت را برای امتحان امام جواد (ع) ودر نتیجه در هم پیچیدن طومارامامت که از عنصر محوری وبنیادین تفکر شیعی می باشد ، مناسب ،مناسب دبده ، وبی خبر از اینکه امام جواد (ع) میراث دار علوم ومعارفی است که خداوند تنها در بین اهل بیت عصمت وطهارت به ودیعه نهاده ودر حقیقت ریشه در زلال وحی دارد ، یحیی بن اکثم را که از علما ی عصر بود به مصاف با امام فراخواندند تا با خیال واهی خود نور خدا را خاموش سازد وپایه های ظلم را اقتدار بخشد.

یحیی بن اکثم در برابر جمع کثیری از وزرا ، علما مقامات لشکری وکشوری ودیگر بستگان حکومت بنی عباس از امام جواد (ع) سئوال فقهی نمود که امام در پاسخ ، آنچنان فروع وشقوق مساله را یکایک بیان کرد که یحیی سر گشته وحیران به سرمایه کم خود وتوانایی علمی امام اعتراف ‚ وبه پیشگاه امام زانو زد واعلام عجز نمود . این قدرت علمی وبی نظیر امام به علاوه دیگر ویژه گیهای آنحضرت ، اورا محبوب قلبها ، محور گفتگوها قرار داد  ومکر مکاران نه تنها ثمر  نبخشید که توطئه گران را بر گل نشانید .

آنحضرت در دهم ماه رجب سال 195 قمری در مدینه به دنیا آمد ودر سن 25 سالگی در سال 255قمری به شهادت رسید نکته قابل تامل این که عمر کوتاه ومحدودیت شدید امام از سوی دستگاه حکومتی هر گز مانع جهاد علمی ومبارزه جدی با مظاهر گوناگون فرهنگ نفوذی وتربیت  شاگردان وارتباط  با شیعیان وحل وفصل مشکلات آنان نگردید .

 

مادر امام هادی (ع)

 اسلام تمام تلاش وهمت خود را بر وحدت وهمبستگی واتفاق جامعه  بسیج نموده وندای صادقانه " یا ایها الناس "   حجرات 13 سر لوحه هر حرکتی دانسته وبا دستورات خود سعی در ریشه کنی تفرقه ونفاق وخوشکاندن تفاخر نژادی داشته است امامان معصوم  که لحظه  لحظه عمر شان  انعکاس حقیقت اسلام وبیان دیدگاه قرآن کریم می باشد ، هر گونه ایده برتری نژادی را مردود شمرده وعملا در این راه گام بر داشته وفرقی بین سیاه وسفید نمی گذاشتند ودر هر حال تقوا را ملاک برتری می دانستند.وبرای از بین بردن ذهنیات  غلط واختلافات  ویرانگر از ازدواج با کنیزان را پذیرامی شدند .

امام جواد (ع) نیز با کنیزی که به وسیله محمد بن فرج  برای آن حضرت به هفتاد دینار خریده شده بود ازدواج نمود وامام علی هادی ثمره این ازدواج شد . " دلائل الامامة ص 216 .

امام جواد برای تربیت وتهذیب همسر خود که با مفاهیم اسلامی آشنا نبود وی را در کنار دختران پیامبر  (ص) این اسوه های عفت وطهارت پاکی قرار داد وخود عهده دارتعلیم وی شد . سلوک روحی وجاذبه امام وزنان حرم آنچنان نیرو مند بود که بتدریج از این کنیز ،  پارسای , شب زنده دار وصالحه ای قاری قرآن وتالی آیات الهی پدیدار شد. " عیون المعجزات "

این بانوی بزرگ نتیجه تهجد وتلاوت شبانه خود را دید وبه بالا ترین مرتبه افتخار رسید ورشک برین  گشت زیرا افتخار مادری امامی از امامان شیعه را کسب کرد  وعضوی از کهکشانی  گردیده بود که خداوند آنان را پناهگاه بندگان وکشتی نجات خواند است.     

نام او سمانه مغربیه " ماریه قبطیه "  ....... ذکر کرده اند ودر عظمت وفضیلت آن بانوی بزرگ  همین بحث که   امام جواد  (ع) می فرماید :

" انّ اسمها سمانة وانها اَمَةٌ عارفة بحقی وهیَ من الجنة ولا یقربها شیطان مارد ولا ینالها کید جبار عنید وهیَ کانت بعین الله التی لا تنام ولا تخلف عن امهات الصدیقین والصالحات " .

" نامش سمانه وآن بانو است   که به جایگاه وحق من شناخت دارد . او از بانوان بهشت است . هرگز شیطان رانده شده به او نزدیک نمی شود وکید  ونیرنگ  طاغوت کینه ورز  در او راه نمی یابد همواره تحت نظر خدایی که هرگز  خواب به او راه نمی یابد واز مادران صدیقین وصالحان بشمار می رود .

منبع : شبکه امام هادی 

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸ توسط پیـوند آل محمد (ص) | نظرات()