انگشتر بخشی حضرت امیر المؤمنین امام علی بن ابی طالب

نگاه مسکین

سجّاده اش همیشه رو به عرش، باز بود؛ امّا نزدیک بینانِ تنگ نظر، ابوتراب
را از آنِ عالم ناسوت می دانستند، عالَمی که عطرآگین از قدوم مبارک حضرتش بود و از همراهی جنابش مسرور!

وقتی سجاده اش را می گشود و آماده نماز می شد، «عطر لا فتی»ی حضورش، فضای
خاک را فرا می گرفت و ساکنان آسمان برای اقتدا به حضرت،
از همدیگر سبقت می گرفتند! تا مگر تواضع کلامش، مشام جان آنان را با عطر عاشقانه
های «علی علیه السلام » آشنا سازد؛ عاشقانه هایی که تنها می توانست
از بیانِ خاشعانه علی جاری شود؛ علی!

علی و نماز؛ دو یار
جدا ناشدنی، دو آیت عظیم الهی، و دو اقیانوس بی کران، آکنده از گل واژه های: قَدْ
أَفْلَحَ الْمُوءْمِنُونَ؛ الَّذینَ هُمْ فی صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ (مومنون: 1 و 2)

         خدا را چون علی روح نماز است      در رحمت به سوی شیعه باز است

         علی آیینه عشق الهی                 علی مصداق اعجاز «نماز» است   

         رکوعش شاهد انفاق، کایشان       نگاهش هر زمان مسکین نواز است! 

محنت کشیده ای از راه می رسد؛ پروانه سان به دنبال عطر سخاوت و دست توانای
کریمی می گردد که خداوند به خصلت آسمانی اش می نازد: إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللّهُ
وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُوءْتُونَ
الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ. (مائده: 55)

خوشا چنین اولیایی: خداوندی که زندگی را، بودن را، و افتخارِ انسان بودن
را به ما ارزانی داشته است!

پیامبری که آیینه رحمت خداوندی است، و چلچراغ هدایت بشر به سوی سعادت، به
سوی رهایی از تمام ناراستی ها و زشتی ها!

و «سرور ولایت مداری» که در نماز، برترین؛ در انفاق و زکات، سخی ترین؛ و
در امامتِ امت، صبورترین؛ و در برقراری عدالت تواناترین مردم بود. جوانمردی که حتی
در رکوع، همنوع نیازمند خویش را بی بهره از بخشش نمی گذارد:

که نگین پادشاهی، دهد از کرم گدا را                    برو ای گدای مسکین، درِ خانه
علی علیه السلام زن!

درود بی کران و هماره خداوند (جلّ جلاله) بر مولایی که سریر خاک را به
دیبای کاخ ترجیح داد و هم کلامی مسکینان را برگُزید تا در سایه عنایات علوی اش کسی
احساس غربت ننماید!

نگین انگشترت آفتاب است

امیر مرزبان

ولی یعنی صاحب و ولایت یعنی سرپرستی

ولی یعنی محب و ولایتی بودن یعنی دوستی

ولی یعنی...

تا تاریخ هست، معنای این کلمه را باید جست؛ که در آغاز تنها کلمه بود.
کلمه ساحتی است به اندازه همه آن چه هست و نیست یا آن چه باید باشد و نباشد! و
کلمه چه بگوید آن زمان که می بیند حتنی خدا هم به کسی مباهات می کند که معمای ناب
اوست! جبرییل، شادمان به گسترش کلمات خوانده می شود. زمین با چشم های خودش بارش
کلمه را بر جبین آفرینش خواهد دید.

ساعت گلچرخ به مدار جذبه رسیده است! این تپش های دل جبرییل است وقتی قنوت
عشق را می بیند؛ این سکوت عرش است، پیش دریای سخا، و خدا می داند کدامین لحظه را
انتخاب کند. خم که می شود، صدای دردمندی مسجد عشق را می آکند، و او که بی خود و با
خدای خود است، بی آن که از اتصال به مبدأ جدا شود، با رقه ای از کرم، و شهابی از
جود و سخا را به چشمان مشتاق ما می ریزد.

چه کردی ای مرد که نگین انگشتر تو می شود
آفتاب، و ما چرخ می خوریم در سایه سار دستانت؟ چه دلی داری مرد! و خدا چه خوب می
دانست کدام لحظه را انتخاب کند و جبریل چه سرمست آمده بود و آیه آیه تکلم می کرد
رازی را که جز او و خدا و فرشتگان، فقط محمد صلی الله علیه
و آله می دانست و علی...

بگو محمد! از علی بگو و از کرم بگو؛ از علی بگو و قنوت؛ از علی بگو
و ولایت. بگو محمد! از رکوعی بگو که پشت آسمان را خم می کند! بگو، از علی بگو، و مژده ولایت او را که جبرییل آورده، با جان های ما قسمت کن! بگو! اینک زمان گفتن همه حرف هاست! بگو: «إِنّما ولیکم ...

/ 3 نظر / 61 بازدید
یک دختر

سلام[گل][گل] خوشحال میشم به منم سر بزنی

یک دختر

[گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل][گل]

عبدالصمد

سلام عزیز یا عزیزانی که اینچنین عشقانه و مخلصانه نوشتید انشاالله دعایتان به آمین امام زمان ع مستجاب شود و بی بی محشر دستتون بگیرند یا علی